Seo thíos na Saothair ón idirbhliain

Scéal Choilm

Dhúisigh mé ar a deich a chlog. Thóg mé cith ar a ceathair tar éis a deich. D’ith mé mo bhricfeasta - bhí sé an-mhaith. D’ith mé leite le subh. Tháinig mo chara go dtí mo theach ag meán-lae. Chuaigh mé agus mo chara go dtí stad an bhus. Fuair mé an bus agus chuamar go dtí Pháirc an Chrócaigh. Bhí an t-aitmeasféar leictric. Bhí an áit dubh le daoine. Bhuaileamar lenár gcara eile Seán. Fuaireamar sceallóga agus ispíní. Tar éis mo dhinnéar chuamar go dtí an stad. Shuigh mé ar mo chathaoir. Bhí sé te agus bhí sé ag éirí níos fuaire le gach aon nóimead. Thosaigh Amhrán na bhFiann. Thosaigh an cluiche. Bhí an t-aitmeasfear leictric agus bhí an stad dubh le daoine.

Chic Alan Brogan an chéad phointe. Tar eis fiche nóiméad bhí an scór 0-3 – 0-2. Go tobann scór Ciarraí cúl. Bhí brón an domhain orainn. Ach, bhí sé beagnach leath-am agus scór Alan Brogan cúl. Bhí gach daoine spreagtha. Shéid réitoir an feadóg, bhí sé leath-am. Shiúil mé suas an staighre go dtí an siopa. Cheannaigh mé buidéal oráiste agus sceallóga. D’ith mé mo sceallóga agus d’ól mé m’oráiste. Nuair a bhí mé ag siúl ar ais go dtí mo chathaoir bhuail mé le Bertie Ahern, bhí sé an-deas.

Nuair a shroich mé mo chaithaoir bhí duine ait ina shuí ar mo chathaoir. Duirt mé ‘tá tú i mo chathaoir’. Sheas an duine ait suas agus shiúil sé ar ais go dtí a chathaoir ceart. Shéid an réiteoir a fheadóg agus thosaigh an dara leath. Fuair Alan Brogan an liaithróid agus rith sé go dtí an cúl, bhí gach duine ag léim le háthas. Shéid an réiteoir an feadóg agus bhuaigh Baile Átha Cliath 2-3, Ciarraí 1-2. Tar éis an cluiche chuaigh mé abhaile bhain mé taithneamh as an gcluiche. Bhí sceitmíní orm leis an toradh. Bhí Páirc an Chrócaigh plódaithe le daoine agus bhí mé ag fanacht leis an mbus ar feadh fiche nóiméad. Chonaic mé cúpla duine ag troid ar na sráideanna mar bhuaigh Baile Átha Cliath. Níorbh fhada gur tháinig na Gardaí. Tar éis an troid chuaigh mé abhaile, agus d’ith mé mo dhinnéar agus chuaigh mé go dtí mo leaba.

Sceal 2 le Adam, Seán, Simon agus Steven

An samhradh a bhí ann -go hoifigiúil. Chríochnaigh mé an Teastas Sóisearach agus chuaigh mé amach le mo chairde. Cheannaigh siad alcól agus bia. Roimhe seo níor ól mé alcól nó níor chaith mé tabac. Chuaigh mé amach le mo chairde agus chuamar go dtí an pháirc. Cheannaigh siad cúpla bosca ceirtlis agus buidéal amháin alcól. Ghoid mo chairde bosca toitíní as an mbosca. Shuíomar síos sa ciovul agus thosaíomar an nús ----. Cúig nóiméad tar éis thosaíomar, thog amach mo chursa an mata beag líon le marachuan agus thosaigh sé ag caitheamh. Bhí eagla orm agus chuaigh mé go dtí an leithreas mar bhí tinneas orm. Thit mé ar an talamh agus thit mé i mo chodladh.

 Tar éis tamaill d’éirigh mé agus d’ith mé mars bar agus chuid, mé brogan a chur orm. D’oscail mé an doras agus chuaigh mé ar scoil. Bhí mé samhail thárt beoir agus dúirt mé fein, cén fáth, stain  mise? Chuaigh mé in éineacht le mo chara. Chuamar go dtí an pháirc. Thóg Liam an beoir agus d’ól mé an beoir. Bhí mé ar meisce. Bhí mé ag caitheamh tabac mar chuan. Cun a oiche drock a bhí ann.

  Bhí drochoíche agam.Cheap mé go mbeadh mé ag spraoi le mo chairde. Bhí mé mícheart mar gheall ar alcól a ól. Bhraith mé breoite. Ansin, chuir mé amach. D’fhéach mé ar nós amadán roimh gach duine. Nuair a tháinig mé abhaile. Bhí mo mháthair feargach liom freisin. Bhí mé i dtrioblóid agus bhí orm bunaithe fanacht sa teach ar feadh dhá sheachtain. Anois, tá a fhíos agam go bhfuil mé ró-óg alcól a ól. B’fhéidir nuair a bheidh mé aosta gur féidir liom deoch alcól a ól le mo chairde, ach ní ar feadh i bhfad. Rinne mé go maith i mo scrúdaithe ach bhí sé scriosta ag ól go léir. Mothaím náire nuair a smaoiním faoi conas a d’fheidhmigh mé mar oin ní dheánfaidh mé dearmad ar an oíche sin.

Scéal Daryl

An Samhradh a bhí ann. Bhí an aimsir dochreidte. Bhí an ghrian tar éis bheith ag scoilteadh na gcloch le deich lá agus bhí an tír uile chomh ríméadach leis na cuacha.

D’fhág mé priosún tar éis deich mbliana. Chuaigh mé abhaile chun cuairt a thabhairt ar mo mháthair.

 Bhí sceitimíní orm mar ní fhaca mé í ar feadh deich mbliana. Nuair a shroich mé abhaile, bhí mo mham ag fanacht liom ag an doras. Thug sí póg mór dom. Thosaigh mé ag caoineadh. Chuaigh mé isteach sa teach agus thóg mé cith. Go tobann, chuala mé fothrom mór agus rith mé amach as an gcith agus isteach sa seomra codlata. Is ansin a tharla sé. Bhí mo mháthair chomh bán le sneachta. Bhí sí ag geonaíl agus ag caoineadh. Bhí a lán fola uirthi. Diaidh ar ndiaidh, níorbh fhada go bhfuair sí bás. Bhí mé ag caoineadh.

 I bhfaiteadh na súl, chuala mé na Gardaí Síochána ach níor chuir mé fíos ar na Gardaí. Gan a thuilleadh moille, rith mé amach as an teach agus síos an sráid. Bhí sé a deich a chlog. Bhí an óiche chomh dubh le pic. Ba léir gur cheap na Gardaí gur mharaigh mé mo mháthair. Bhí mé frámaithe. Chuaigh mé go dtí McDonald’s mar bhí ocras an domhain orm. Ghéaraigh mé mo shúile mar tháinig beirt Ghardaí isteach sa bhialann agus chas siad timpeall mé agus rith mé amach an doras ach bhí an triúr gardaí lasmuigh de McDonald’s. Chonaic siad mise agus rith siad i mo threo. An chéad rud, chuamar go dtí stáisiún na nGardaí agus cheap siad gur mharaigh mé mó mháthair agus chuaigh mé ar ais go dtí priosún.

Scéal Christian

 An Samhradh a bhí ann agus bhí sé ag scoilteadh na gloch. Bhí sé te agus bhí sé ag éirí níos teo le gach aon nóiméad. Bhí mé ag siúl trasna ionad siopadóireachta Dún Droma le mo chairde Simon, David agus Connor. Bhíomar ag dul chun féachaint ar an scannán ‘The Avatar’. Bhí an scannán go hiontach agus bhí na héífeachtaí speisialta go hálainn. Bhí sé go hiontach agus d’itheamar béile blasta i KFC. 

Shiúil mé go dtí an bus stad le mo chara ach tháinig bus difriúil. Bhí mé ag fanacht. Bhí an-leamhthuirse orm. An chéad rud ná, an-ioscairt, chonaic mé fear ag ionsaí bean mhí-ámharach. Bhí mé an-chritheaglach! Ba léir go raibh cabhair riachtanach di ach bhí mé eaglach agus níor theastaigh uaim í a  dhíobháil. Ríth mé i bhfad ó bhaile.

Níor ghlaoigh mé ar na Gardaí, ni raibh mé ag iarraidh a n-aird. Bheartaigh mé nach ndéarfainn tada le mo chara nó le mo chlann. Ag an deireadh, d’íoc mé an tacsaí go dtí mo theach agus ríth mé go dtí mo sheomra leaba agus bhí mé i mo leaba, bhí tuirse agus eagla orm. An lá ina dhiaidh sin, bhí mé fós an-eaglach agus bhraith mé ciontach. Diaidh ar ndiaidh, bhí mé gruama. Ní raibh mé ag cabhrú léi, mhothaigh mé fuafar.

Chuala mé an nuacht, rásáil mé go dtí an seomra codalta. Chonaic m’athair an telifís, bhí an tuairsic ar an telifís. “Agus fuarthas bean óg i gcaolshráid. Bhí sí marbh ar feadh ocht n-uaire. Tá na Gardaí ag lorg fianaise.”

“An-ghruama, buíochas le dia nach tú a bhi ann .” Dúirt m’athair. Ní raibh mé ábalta caint. Shiúil mé go dtí mo sheomra leaba, go mall. Bhí mé ag caoineadh le brón.

Scéal 5

Lá ciúin a bhí ann. Bhí mé i mo shuí isteach sa gairdin le mo bhean Sinéad. Cheannaíomar teach nua dhá sheachtain ó shin i Haiti. Bhí sé an-te agus bhí an ghrian ag scoilteadh na gcloch. Timpeall a trí a chlog, chuamar isteach sa teach agus thosaigh mé ag féachaint ar an teilifís. Chuaigh Sinéad go dtí an cistin agus gan rabhadh ar bith thosaigh an seomra ag creathán. Thit mé ar an talamh agus thit an teilifis ar mo cheann agus thit mé i laige.

 Nuair a dhúisigh mé, bhí an seomra dubh le deatach. Ní fhaca mé Sinéad. Bhéic mé “A Shinéad” ach bhí sí ciúin. Nuair a sheas mé suas thit mé ar an talamh arís mar bhris mé mo chos. Thosaigh mé ag lámhacán timpeall isteach, chuaigh mé go dtí an cistin agus chonaic mé Sinéad ar an talamh faoin mbord. Bhí mé ag crith le heagla. Chuala mé screadaíl ag teacht amach as an teach ach bhí mé isteach sa cistin. Ní  raibh aon bia sa teach ach buidéal uisce agus beoir. Tar éis an lá sin dhúisigh Sinéad ach bhí pian uirthi. D’ólamar uisce gach trí huaire ach an lá ina dhiaidh sin ní raibh aon uisce, Ansin, thug mé an buidéal beoir do  Shinéad. Bhíomar isteach sa teach trí lá anois. Anois is aris, chuala mé daoine lasmuigh den teach agus thosaigh mé ag béicíl ach níor chuala siad mise.

An maidin dár gcionn, chuala mé fear lasmuigh den teach agus lig mé béic asam “fóir orm”. Rith sé go dtí an teach agus chuir sé fios ar an bhriogáid dóiteáin. Bhí an t-ádh ceart liom. Nuair a d’fhéach mé timpeall an bóthar, chonaic mé daoine marbha in aice an bóthar agus dúirt Sinéad “Buíochas le dia, táim anseo”.

 Scéal le Niamh, Cormac, Chris agus Darren

Oíche dhubh dhorcha i lár an gheimhridh a bhí ann. Bhí an stoirm ag cneadach. Bhí na réaltaí faoi cheilt ag na scamaill a bhí ag cruinniú go bagrach. Bhí mé ar an eitleán go dtí an Nua-Shéalainn le mo chara Caoimhe. Bhíomar go léir ag súil go mór leis an tsaoire.

 Is ansin a tharla sé, i bhfaitheadh na súl thosaigh an stoirm. Bhí eagla an domhain ar Chaoimhe agus bhí gach duine ag screadaíl. Níor fhan focail agam ach cheap mé go mbeimis ceart go leor, bhí mé mícheart. Go tobann thosaigh an eitleán ag titim ón spéir. Ansin bhí gach duine critheaglach.

Thiteamar san aigéan agus bhí Caoimhe iarcéis. Thosaigh mé ag snámh i dtreo Caoimhe. Bhí imní an domhain orm. Bhí tuirse an domhain orm mar bhí an aigéan an-chratlach. Chonaic mé oileán thar fair. Thosaigh mé ag snámh le Caoimhe go dtí an t-oileán ach i bhfaitheadh na súl thosaigh tornadh mór ónár ndiaidh agus thiogamar go dtí an t-oileán. Thit mé agus Caoimhe ar an t-oileán.

 Dhúisigh Caoimhe agus thosaigh sí ag caoineadh. Dúirt mé le Caoimhe, “Tá sé ceart go leor”. Ansin bhain mé triail as mo fhón póca a úsáid, ach bhí sí millte le huisce.

 Rinneamar teach sa choill mór, bhíomar ina lán pian. Bhíomar ag lorg bia. Bhí a lán ainmhithe ar an oileán. Freisin bhí a lán bláthanna ar an oileán. Gach lá d’eitil an eitleán thar an oileán ach ní raibh siad ábalta mise agus Caoimhe a fheiceáil.

 Lá amháin bhí eitleán ag eitilt thar an oileán agus chonaic siad mise agus Caoimhe. Ansin bhíomar sábhailte. Buíochas le Dia!